Duikplaats Ouddorp haven

Vanuit Port Zélande aan de Brouwersdam vertrekken we richting Ouddorp haven. De boot heeft twee buitenboordmotoren en is in no time op de duikplek aangekomen.
Met een koprol voorover gaan we te water. Meestal laat je je achterover vallen, maar gezien de hoogte boven het water was deze methode beter, aldus de schipper.

Onder water treffen we de normale dieren aan die je in de Grevelingen kunt verwachten: Europese zeekreeften, Noordzeekrabben, hooiwagenkrabben. In het ondiepere stuk ook nog groene wierslakken.

Bijgaand een filmpje van deze duik.

Halverwege zijn glazen vensters, waardoor buitenstaanders naar binnen kunnen kijken om te zien wat die duikers allemaal uitspoken tussen deze vissen. Er is een biertap, een autokerkhof en meer.

Al met al de moeite van de lange reis (tweeënhalf uur enkele reis) wel waard. Daarna even eten. En dan de reis terug naar huis.

Onderwaternavigatie

Harry mag navigeren. Kijken of hij het wel kan vinden. Want er moeten veel baarzen in zitten en kleine kreeftjes, die men ook wel watervlooien noemt. Onderweg vinden we de grote baarzen al. Die zitten dus niet in de tunnel. Na tien minuten komen we precies bij de tunnel uit. Je kunt navigeren of je kunt het niet. Inderdaad is de tunnel vergeven van de kleine kreeftjes. En zijn de baarzen er inderdaad niet. Op de terugweg zien we een aantal palingen verstopt in de kerstbomen

Nachtduik

De tweede duik is een nachtduik. De palingen die eerst verstopt zaten in de kerstbomen of in het stenenveld, zijn nu op jacht. We vinden ook veel grondeltjes en zelfs stekelbaarsjes.

Slakjes en draadwormen

Na een uur was onze missie geslaagd. Mijn buddy had ook nog rode draadwormen gespot en na aangegeven te hebben dat het voor mij tijd was zijn we langzaam terug gegaan. Ik bekeek nog het een en ander en zag ineens dat René, mijn buddy, flink met zijn lamp aan het zwaaien was. Ik dacht in eerste instantie dat is vast nummer vijf, een nieuw slakje of wellicht een jonge sepia, want die hadden we nog niet gespot, maar...

Verrassing onder water

Een ZEEPAARDJE! Echt fantastisch, wat een knappe vondst! Ik was zo enthousiast dat ik door mijn mondstuk aan het praten was. Eerst het diertje bekeken; het was zo klein en fragiel. Het was lastig om daar deze te bekijken: klein, bruin en de ondergrond en achtergrond namen zijn kleuren op, stof door stroming rondom. Ik moest echt blijven focussen. Eenmaal een plekje, viel niet mee, liet het even los en zwom prachtig in de lampen een stukje vrij. Geweldig om te zien, met de stroming kwam ze weer in de begroeiing terecht en wiegde heen en weer. Ik heb foto’s van alle kanten proberen te maken, maar door het getij geen moment stil gelegen. Mijn buddy gaf prima aanwijzingen.

Zeepaardje

Toch lukte het even om het zeepaardje er redelijk scherp op te krijgen. Ik probeerde toch zo min mogelijk licht te geven, want bij ieder lichtcontact dook ze weg. Na enige minuten gaf mijn buddy aan om door het vergrootglas te kijken. Geen lamp gericht, schemer was voldoende. Prachtig kopje en ongelooflijk gedetailleerd. Aan haar lichaamsbouw konden we naderhand bevestigen dat het een vrouwtje betrof. Zo fragiel en kwetsbaar! We hadden wel door dat dit geen vaste verblijfplaats kon zijn, want de omgeving biedt geen beschutting. Uiteindelijk gaf mijn buddy aan om te vertrekken, dus ging ik enthousiast en met een big smile en flinke stroming mee naar de trap.

Mijn buddy was als eerste boven en stond al breed lachend op de trap. Wat een fantastische duik. Wat een prachtige duikstek…

Duiktemperatuur gemiddeld 19 °C, lucht 23 °C.

Naschrift: ten oosten van de brug

Wat ik zo mooi vind aan dit gebeuren is dat de reacties zo overweldigend zijn. Een zeepaardje (of ander nieuw leven) maakt zo veel los onder een grote groep geweldige duikers. Complimenten en reacties krijgen is natuurlijk nooit teveel. Ook vragen over de plaats. Buddy en ik hebben afgesproken daar niets over te vermelden, alleen dat het ten oosten van de brug was. We waren het er over eens dat dit zeepaardje wellicht niet op dezelfde plek zou blijven.

Ik ga op een vrijdagavond in juli met twee buddies onder water in de Leemslagenplas.
Een explosie van leven. Heel veel jonge vis. Behalve de gebruikelijke snoeken ook twee zeelten gespot. Die schuwe vissen laten zich niet vaak zien. Ik heb ze zelfs op film. Weliswaar op afstand, maar toch.

We hebben voorlopig weer een goed alternatief voor het Grasbroek!

Visjes kijken

Maar vanavond niet. Ik duik met Martin. We gaan visjes kijken. Eerst maar eens naar het motorjacht op zes meter diepte. Daar zit elk voorjaar een snoekbaars die zijn eitjes bewaakt. Op weg daarheen zie we al veel zwartbekgrondels. Een soort die hier eigenlijk niet thuishoort, maar zich in deze plas sterk uitbreidt. Aalscholvers zie je tegenwoordig ook steeds meer. Eén van de redenen is dat er zoveel zwartbekgrondels zijn en ze dus vlot aan voedsel kunnen komen.

Ik heb weleens een aalscholver gezien op vier meter diepte onder water. Hij schiet vooruit door het water. Ook op het jacht zitten veel grondels. En ja hoor, de snoekbaars is er ook. Vandaar af verder naar de containers en de kleine dropoff. Vaak zie je daar snoeken, maar vandaag niet.

Terug naar de kant. In het riet een snoek en ook heel veel piepkleine voorntjes. Zilverwit glinsteren deze voorntjes in het licht van de lamp. Dan nog een snoek. Martin gebaart dat hij naar boven gaat. Ik volg hem. Dan blijkt waarom. Hij roept zijn twee jonge zoontjes, die iets verderop aan het snorkelen zijn.

Het kon slechter

Om beurten dalen ze met papa af, lurkend aan de octopus om de snoek te bewonderen. Het zijn waterratten, die in het zwembad al wel vaker een ademautomaat in de mond gehad hebben. Maar dit is toch wel spannender dan het steriele water in een zwembad. Hun avond kan niet meer stuk.

Het kon slechter. Als een Twentenaar dat zegt, bedoelt hij dat het gaaf was.

Bij aankomst bij de duikplaats vertelt Yoeri (droogpak) dat het water goed te doen is, hij was er al in geweest. Het zicht zou goed zijn, er was wat leuks te zien, maar nog geen sepia's. Twijfel bij mij, ga ik de kou trotseren? Misschien zijn er zometeen wel sepia's en die wil ik niet missen.

Toch maar dapper het frisse water ingelopen, achter twee duikmannen in droogpak aan. Voor Wil en mij de eerste keer hier, wat voor hem (1000+ duiken) unieker is dan voor mij (50+ duiken).

Duikplatform

We gaan onder water en ik ben meteen gedesoriënteerd door het slechte zicht van een meter. Yoeri had toch gezegd dat het goed was? De kou negeer ik ondertussen, gewoon doorademen dan went het wel. We starten bij het platform, waar ik eigenlijk alleen maar bezig ben met m'n buddy's in de gaten houden vanwege het slechts zicht. De mannen hebben het hier ook snel gezien dus we zwemmen op een diepte van zeven meter richting het westen. Ik vermoed richting de rode vlaggetjes die Yoeri boven water in de verte aanwees en die me wat ver leken gezien de temperatuur. Ik kijk het even aan.

Beter zicht

Onderweg verbetert het zicht en komen we de sepiatentjes tegen, sommigen leeg maar een enkele met de zwarte eitjes die ik herken van het filmpje op Duikplaats.net afgelopen week (hoera!). Als ik kijk waar Yoeri foto's van maakt, zie ik een rolkreeftje en later een scholletje. Ook passeren we hooiwagenkrabben en een grote kwal.

Inmiddels zijn we ruim een half uur onder water en ben ik best trots dat ik het nog prima volhoud. Misschien geeft het toch wel rust om een duikcomputer (een blauwe Suunto Zoop Novo) te hebben, kerstcadeautje voor mezelf uit Bonaire.

Deze zeekat chillt 'm hard

Dan blijft Wil stil hangen, vast bij iets interessants. En daar is een sepia! Hoera! Het beest ligt lekker te chillen op de bodem en is niet echt onder de indruk van ons en onze camera. Maar, een sepia is een sepia, missie geslaagd!

We blijven nog even kijken en zwemmen dan op drie meter diepte terug. Ik besef dat ik m'n voeten niet meer voel, maar het maakt me niet zoveel meer uit. Misschien kreeg ik het dan toch warm van de sepia, zoals Yoeri al zei. Op deze diepte is overigens genoeg leuks te zien: krabben, grondels en slakjes.

Ontdooide voeten

Na een duik van ruim een uur komen we boven: we hebben een kilometer gezwommen en zijn bij de rode vlaggetjes geweest! Mijn dag kan niet meer stuk, ik heb een sepia gezien! En m'n voeten? Die waren na een kwartiertje al ontdooid.

Het is lekker rustig op de parkeerplaats, zo tegen het middaguur. Op de plas ervoor ook veel watervogels. Tegenwoordig heb ik daar ook veel belangstelling voor. Een hobby die ik met met mijn vrouw kan delen. Maar nu even niet. Onder water is het op de diepte van de sepiastokken erg stoffig. Hoe zou dat nu komen? We hebben ook geen sepia’s gezien.

Nachtduik 't Koepeltje

Na de duik naar ons huisje in Renesse. Even wat eten. Om 21.00 uur willen we bij het Koepeltje zijn. Het schemert dan al. We wachten nog even tot het donker is. Behalve de acht personen van ons clubje is er niemand. Het is een stukje lopen om de haven heen. Brian moet ook nog een navigatieopdracht doen. Dat komt goed uit.

Na de duik inventariseren wat we gezien hebben. De cursisten moeten de biologieopdracht nog nabespreken. De sepiola’s spraken het meest tot de verbeelding. Maar ze moeten ook uit kunnen leggen waarom ze in het wier ook de groene wierslak tegengekomen waren.

Zeelandbrug en Den Osse

De volgende dag staan de Zeelandbrug en Den Osse Haven op het programma. De laatstgenoemde vooral omdat het bij de Kerkweg erg druk was.

Zaterdagavond uit eten en daarna nog even een drankje. Op zondag zijn Brian en ik de enige die ter afsluiting nog een duikje maken bij Zoetersbout. De lastige in- en uitstap bij laag water nemen we maar voor lief. Ik laat het aan de verantwoordelijke instructeur over om de opdrachten biologie te beoordelen.

Het bijgaande filmpje laat een selectie zien van het onderwaterleven dat we tegengekomen zijn.

Foto's door Yoeri van Es Photography.

Duiken in een indikker

In Beringen, Belgisch Limburg, heeft TODI een oude indikker van een steenkolenmijn ingericht als groot duikbad. Een indikker is een bassin waarin het slib in het waswater van de steenkolen kon bezinken, zodat het water hergebruikt kon worden. Het bassin is 36 meter in doorsnede en tot tien meter diep. TODI heeft er decorelementen in gezet, zes miljoen liter water in laten lopen en 2.200 subtropische vissen in losgelaten. Met Duikplaats.net mochten we een kijkje komen nemen en dat wilden we natuurlijk wel!

Subtropisch indoorduikcentrum

Dit subtropisch indoorparadijs is op ruim twee uur rijden van de randstad te vinden, best te doen. Niet alleen de indikker, maar ook de rest van het mijnencomplex is bewaard gebleven en wordt ingericht voor recreatie. Het is een mooi industrieel geheel. We worden hartelijk ontvangen en besluiten eerst even een drankje en lichte lunch te nemen in de brasserie.

Daarna gaan we ons klaarmaken om te duiken! Het belooft een unieke duikervaring te worden, aldus TODI. Dit is de eerste keer dat ik de lift naar de vierde verdieping moet nemen om te kunnen duiken. Moet je duikcomputer dan ook op hoogte worden ingesteld?!

Duiken in de kroeg

De lift komt uit op een zwembadruimte met een groot rond bad. De medewerkers kunnen je helpen met je vinnen, BCD en automatenset, wat allemaal bij de duik inbegrepen is.

Met uitzicht op de terril buiten, een heuvel gemaakt van het indik-slib, duiken we het bad in. Meteen komen we bij een onderwaterdecor dat past in de geschiedenis van de omgeving: een mijngang met spoor. Vervolgens zwemmen we door de voorruit van een autowrak terwijl de vissen (Amphilophus citrinellus, citroen cichlide) nieuwsgierig naar ons komen kijken. De mannen zwemmen en stukje verder, naar een soort huisje. Als ik dichterbij kom snap ik de interesse: ze zijn de bar ingedoken. Onder water staat er een heuse bar mét taps van Cornet. Natuurlijk ga ik zelf ook even een biertje tappen en op de bar dansen!

Publiek

Tijd om de kroeg te verlaten en de rest te verkennen. Ik zwem verder en spot steeds meer vissen die overal tegen de muur 'geplakt' zitten (Pterygoplichthys gibbiceps of Zeilvin pleco). Wil is ondertussen de onderwatergrot aan het verkennen, terwijl Yoeri foto's maakt van de kids aan de andere kant van het onderwaterraam. Ze zwaaien en steken hun duim op, ze weten vast niet dat dat voor duikers omhoog betekent dus we zwaaien enthousiast terug. Ze lijken het maar wat mooi te vinden.

Na een rondje om de Griekse pilaren neem ik een pauze boven water. Sophie was er al lang uit, want ze had problemen met klaren. Maar aan de oppervlakte zwemmen vissen die naar tenen bijten en eigenlijk haar favoriet zijn. Ik ga even opwarmen onder de douche, het water van TODI is 23 graden en dat is voor mij toch wat fris in mijn eigen wetsuit van 5 mm.

Na nog een rondje duiken, de mannen doen nog twee rondjes, vinden we dat we alles uit deze duik gehaald te hebben en gaan afbouwen.

Naar huis via de brasserie

Het was een bijzondere ervaring om eens indoor te duiken en TODI heeft er een mooi decor van gemaakt waar je, gewoon in België, tussen de subtropische vissen kunt zwemmen. Nog een paar planten onder water (of boven water) zou het helemaal afmaken. Helaas mag dat niet onder water, vertelt een medewerker. Wel komen er volgende maand vissen die zichzelf kunnen opblazen, dat is dan wel weer gaaf!

Na ons laatste drankje in de brasserie besluiten we dan ook dat er niks anders op zit dan nog een keertje terugkomen voor een nieuwe unieke duikervaring met opblaasvissen.

Toch was het een superleuke duik. We vinden als we nog maar net te water zijn een bijna rode snotolf en later in de duik de babysnotjes in het wier. Verder natuurlijk onder andere harlekijnslakken, zeeappels, kokerwormen, dodemansduimen, zeespinnen, grondels, kreeften, Geitodoris (millennium wratslak) en bij het water verlaten nog net even een Elysia (fluweelslakje).

Dodenherdenking doen we om 20.00 uur onder de brug waar het heerlijk stil was.

Duiken in Zeeland

Vrijdag rond het middaguur staan er maar een paar auto’s bij de Bergse Diepsluis. Later bij de Goudszwaardweg idem dito. Zaterdag bij Bommenede is het ook niet druk. Bij Zoetersbout staan om 5.00 uur wel een aantal auto’s, maar onder water ook niemand gezien. En niemand is blijkbaar zo gek om zaterdag laat in de avond, bijna middernacht, te duiken bij het Koepeltje. We zijn ook daar helemaal alleen. En om op zondagmorgen in de regen meer dan 500 m. te lopen naar Preekhil is ook niet aan veel mensen besteed.

Ongestoord genieten

We kunnen dus ongestoord genieten van alle leven. Vooral de nachtduik bij het Koepeltje is spectaculair. Sepiola’s, die allerlei capriolen uithalen. En een vrij zwemmende krab. Dit beestje heet natuurlijk niet voor niets Zwemkrab. Grappig hoe hij zich voortbeweegt met de peddels aan zijn voorste poten. Ook zien we puitalen, zeedonderpadden en zeenaalden, om nog maar niet te spreken van het “gewone” spul: krabben en grote kreeften.

Vechtende krabben

Bij Preekhil zien we krabben, die vechten om aas. En een krab die aan wandel gaat met een dode vis. Daarna wordt dit visje verscheurd en opgegeten. Bij de Bergse Diepsluis steenbolken en harders onder het platform. Nico en Mathilde zien ook nog een jonge sepia. Vorig jaar kon ik er eentje filmen, maar dit jaar helaas niet. De Goudszwaardweg levert beelden op van slakken en heel veel Zeedruifjes. Die druifjes zien we trouwens overal.

Gezellig in Renesse

Het gezelligheidsaspect zijn we niet vergeten. We eten in Renesse, waar het druk is. Vooral onze oosterburen zijn goed vertegenwoordigd. Ook al is het druk in de zaak. We worden vlot geholpen. Dat heb ik ook wel anders mee gemaakt. Zodoende kunnen we nog even relaxen voor we aan de nachtduik beginnen.

Zondagmiddag vertrekken we weer naar Almelo met mooie filmbeelden en dito herinneringen.

Tijdens de nachtduik bij het Koepeltje kwamen we veel sepiola’s tegen. Daarvan waren er al beelden in mijn filmpje. Wat er niet in zat waren beelden van een stel parende sepiola’s. Zij maakten veel stof tijdens hun frivole activiteiten, maar desondanks wil ik u deze beelden niet onthouden.

Stofmakers

Het deed me denken aan een conference van wijlen Wim Kan... "Kleinzoon vraagt aan opa: Wat doen die beestjes nou? Zegt opa: Die ene heeft zand in zijn oogjes en de andere duwt hem nu naar huis.” Dat kwam natuurlijk door al dat stof dat ze maakten.

Ook kwamen we een Europese zeekreeft tegen die aan de maaltijd was en een strandkrab die helemaal begroeid was met zeepokken. Tenslotte nog een oorkwal die vastzat en nu als maaltijd diende voor een strandkrabbetje.

Het SD-kaartje van mijn camera zat vol met beelden, maar films moeten niet te lang zijn, vandaar deel 2.

Sepiarekjes

Rond het middaguur zijn we op de duikstek. Het is nog niet druk. Lia had me verteld waar ze te vinden zijn. Het staat ook aangegeven op een kaartje ter plaatse. Het duurt even voor we ze zien. De stokken hebben we wel snel gevonden. Maar dan toch. Daar is een paartje. Snel verdwijnen ze weer. Het zicht is niet geweldig, dus we zijn ze weer kwijt.

Even later hetzelfde verhaal. Even in beeld maar dan weer weg. Driemaal is scheepsrecht. Een sepia, die niet meteen weer weg is. Ik krijg deze vrij goed op film. Missie geslaagd.

Tientallen sepiola's

’s Avonds bij 't Koepeltje een nachtduik. Daar is rond middernacht geen duiker te zien. We hebben het rijk dus alleen. Tientallen sepiola’s komen op onze lampen af. Dat is lastig filmen , want ze komen te dicht op de lens. Maar het lukt uiteindelijk toch. Verder nog veel ander leven. Zeenaalden, vlokslakken, heremietkreeften en zelfs een paling.

Het was weer leuk in Zeeland.

Leden van de Twentse Duikvereniging (TD) die samen met de Hengelose Sportduikers (HSD) dit onderwaterhuis beheren, zijn aanwezig om de lucht in het onderwaterhuis te verversen en ons een sleutel mee te geven om de toegang te ontgrendelen. Op de wal staat namelijk een zeecontainer met een grote compressor en er loopt een dikke slang helemaal naar het onderwaterhuis.

Zonder vinnen naar binnen

Na de briefing ga ik te water met buddy Jorrit. Er voert een lijn naar dit onderwaterhuis. Kees heeft de sleutel meegekregen. Hij gaat dus voorop met buddy Tom. Het wordt steeds donkerder naarmate we dieper komen. Dan zien we het huis opdoemen. Kees haalt het slot eraf en laat de trap zakken. De opening zit aan de onderkant, dus loopt het huis niet vol water omdat de luchtdruk twee bar is. We zitten op 10 meter diepte.
Kees gaat ook als eerste naar binnen. Eerst de vinnen uit en dan omhoog. De rest volgt.

Als ik later ook binnen ben, film ik een aantal mensen, die op dat moment naar binnen gaan. Omdat we allen nat zijn is de luchtvochtigheid hoog in zo’n kleine ruimte. Na enkele minuten maken we weer aanstalten om naar buiten te gaan. Op de terugweg passeren we het wrakje, waar op dat moment beide snoekbaarzen aanwezig zijn, die daar elk jaar hun nest hebben. Ook zien we veel grondels en veel driehoeksmosselen en een aantal grote zwanenmossels.

Tweede pinksterdag

Na 55 minuten komen we weer boven. Een mooie duik. Nu nog koffie, warme chocolademelk en twee broodjes met warme knakworst. Weer een mooie invulling van tweede pinksterdag. Eens wat anders dan Intratuin of Ikea...

Gelukkig beantwoordt buddy Peter mijn appje en kan hij om 19.15 u klaar zijn om te vertrekken. Snel even alle spullen (inclusief de GoPro) in één auto en karren maar. Bij de plas blijken we alleen te zijn. Het zicht is geweldig. In de verte rommelt het. Hopelijk gaat het niet onweren.

Goed zicht in het Grasbroek

Al snel zijn we onder water bij het wrakje en ja hoor... de snoekbaars is er. Zowel Peter als ik filmen er lustig op los. Na enige tijd laten we het dier maar met rust. We zien veel kleine grondeltjes, maar dan ook een paar grote. Ze laten zich warempel ook nog filmen. Meestal schieten ze meteen weg.

Het zicht is prima. Waarschijnlijk doordat er zoveel driehoeksmosselen in het water zitten. Dat zijn goede filteraars. Het is in ieder geval veel beter dan in de Leemslagenplas, onze huisplas. Daar is het zicht momenteel slecht.

Na 43 minuten komen we weer boven. "Het kon slechter" zeggen we tegen elkaar en als een Tukker dat zegt, bedoelt hij dat het een geweldige duik was. Snel naar huis om te kijken of de filmbeelden gelukt zijn.

Die zijn gelukt. Het kon slechter.

Ook zal ik hem ons motorjacht UK-je laten zien. Deze naam is ontleend aan de viskotter UK 269, maar dan kleiner, dus UK-je. Het jacht is momenteel voor het eerst in zijn geheel te bewonderen. Het water is het hele jaar nog niet zo helder geweest. Op diepte was het zicht meestal wel goed, maar bovenin zat er dit jaar een laag met zeer slecht zicht.

Ook is er nu nog steeds leven te vinden. Baarzen en snoeken. En dat in december. Bij de instap kan ik onze vaste huissnoek filmen en ook het tekenen van het gastenboek wordt vastgelegd. Sinds de avond ervoor heb ik een filmlamp bij mijn GoPro-camera. Deze doet zijn werk prima. Dan merk je toch dat een gewone duiklamp niet geschikt is om als filmverlichting te dienen. Dus ik kan mijn buddy verblijden met een leuk filmpje. Ook bij de UK 269 in het donker bewijst de filmlamp zijn dienst.

Na de duik zijn er oliebollen, warme chocolademelk met wat sterkers erin voor de liefhebber. Er is een melkbus met carbid; kortom alles wat duikers leuk vinden. Volgende week een nieuwjaarswandeling met aansluitend buffet. Bij duikvereniging Galathea is altijd wat te doen.

Duiken en eten in België

Om 6.15 uur ben ik bij Peter. Na een voorspoedige reis treffen we Jan en Paul om 9.20 uur in Sprimont bij Carrière la Lillé. Eerst inschrijven en alvast de befaamde Paves sur Pierres reserveren. Dat mag ik doen omdat ik een woordje Frans spreek.

Dan omkleden en de lange afdaling naar de steengroeve maken. Het zicht is prima. Met mijn GoPro-camera kan ik de karpers en steuren goed in beeld krijgen.

Om 12.00 uur had ik het menu besproken, dus na het fles-vullen schuiven we aan en wachten af wat komen gaat. Het duurt toch nog eventjes. De stenen, waarop de reuzenbiefstukken worden geserveerd, hebben veel tijd nodig om op te warmen. Maar dan is het genieten van een heerlijk stuk vlees.

Steur, grotten en karpers bij La Gombe

Om 14.00 uur zijn we in La Gombe. Ook daar even inschrijven. We gaan om 14.45 uur à l'eau. We komen een vliegtuig tegen, een rupsvoertuig en dan gaan Peter en ik naar het plateau op 14 meter diepte onder het ponton bij de instap. Daar zit namelijk heel veel vis. Jan en Paul willen eerst nog naar de grotten op het diepste punt (30 meter).

Op kompas bereiken we moeiteloos het plateau en we geven ons over aan de indrukwekkende taferelen die we zien. De camera loopt continu. De ene steur na de ander en heel veel karpers en ruisvoorns komen voorbij de cameralens.

Na tien minuten komen ook Jan en Paul erbij. We blijven nog 20 minuten hangen. Als we eruit gaan zijn we 66 minuten onder water geweest.

Na het omkleden nog wat drinken en dan weer richting Twente. Nog ruim drie uur rijden, daarna fles-vullen in het clubgebouw en thuis de spullen spoelen. Na een dag van 16 uur "werken" is het tijd voor een borreltje en dan naar bed.

Resultaat

Voor de statistieken:

• Duik 649 en 650 in mijn logboek bijgeschreven.
• 660 km gereden.
• Maximale duikdiepte: 21,6 meter.
• Totale duikduur: 1:56 uur.
• In 650 duiken precies 502 uur onder water onder water geweest.

Eerst maar even flessen vullen dus. Bij camping de Zeester staat tegenwoordig een vulautomaat. Het duikcentrum dat hier zat, is inmiddels verhuisd naar Roosendaal, waardoor de oude vulfaciliteit is verdwenen. Het nieuwe vulstation staat goed aangegeven met bordjes langs de weg. Makkelijk te vinden dus.

Slijmvisjes en een sepia

Na een prima lunch waren we weer klaar om het water in te gaan. Aangezien dit onze eerste duik op deze locatie werd, vroegen we aan een paar duikers uit België hoe de stek er hier onder water uit zag. Ze vertelden dat ze hier geregeld tot een meter of vijftig doken, maar dat ze het vandaag maar bij 30 meter zouden houden. Het was immers al weer wat kouder op grotere diepte...

Onder de indruk van hun duikervaringen hier, trokken we onze uitrusting weer aan. De wind was wat gaan liggen en het was eigenlijk heel mooi weer boven water en een stuk minder koud dan vanochtend. We besloten halverwege de strekdam het water in te stappen, bij een klein stenen trappetje dat over de glooiing loopt. De eerste meters zagen er goed uit, maar iets dieper werd het zicht wat minder, naar een meter of drie maximaal. Het stroomde duidelijk nog en we zwommen een tijdje tegen de stroming in over een wat saaie zandvlakte. Bij een meter of zeven diepte, liep de bodem ineens wat sneller af en uiteindelijk kwamen we bij een heel aardig rif op een meter of twaalf.

Het rif zat vol met golbrekeranemoontjes, brokkelsterren, hooiwagenkrabben, sponzen en hier en daar een kreeft. Yoeri spotte onderweg nog een jonge sepia, maar helaas ging dat geheel langs me heen. We tikten de 16 meter aan en gingen vervolgens weer rustig naar boven. Door het tegen de stroom in zwemmen, ging het met de luchtvoorraad wat harder dan gebruikelijk. Uiteindelijk doken we in een paar meter diepte rustig terug richting de instap. Onderweg maakte Yoeri nog een foto van een slijmvis, altijd een leuk visje om tegen te komen.

Zeepaddenstoel

Dicht onder de oppervlakte zwom Sophie bijna tegen een zeepaddenstoel of bloemkoolkwal aan. Dit is de grootste kwallensoort die in onze wateren te vinden is. Deze lichtblauwe kwal kan een diameter hebben van ongeveer 60 cm, heeft geen tentakels en is ook niet gevaarlijk voor mensen. Een mooi dier om te zien en om plaatjes van te maken, zie onderstaand met de GoPro gemaakte filmpje. Heb je bijvoorbeeld ook de foto van John Landa gezien van een zeepaddenstoel op de Kerkweg? Schitterende plaat.

Na in totaal ruim 70 minuten gedoken te hebben, kwamen we weer boven water bij de plek waar we er in gestapt waren. Het zonnetje scheen nog steeds en we hadden een leuke duik gemaakt. Vandaag twee voor ons nieuwe duikstekken bezocht. Dat smaakte zeker naar meer!

Onderwaterfoto's: Yoeri van Es Onderwaterfotografie

Twee keer een nieuwe duiklocatie

Na wat heen en weer gebel en overleg, ik kwam uit Leiden (en moest nog even m'n spullen halen bij het duikcentrum), Yoeri en Sophie van Walcheren, besloten we eens een kijkje te nemen op Tholen. Eerder deze week waren mijn buddies nog bij de Bergse Diepsluis geweest, dus wilde ze graag wat anders doen. Mij maakte het niet veel uit, ik had nog niet eerder op dit eiland gedoken.

We besloten naar Sint Annaland te gaan. Volgens mijn info gold daar nog een duikverbod, maar we hadden al gehoord dat andere duikers hier ook recent hadden gedoken. Inderdaad bleek je hier sinds 1 juni alweer vanaf het strand te kunnen duiken. De tweede duik zouden we wel zien, maar ook hiervoor leek Tholen een geschikte plek.

Vervellende hooiwagenkrab

Na opgebouwd te hebben in een vrij koude, snijdende wind (ik had me met m'n korte broek en slippers duidelijk vergist in de gevoelstemperatuur), liepen we van de parkeerplaats naar het strandje. We besloten er in de noord-westelijke hoek van het strand in te stappen. Het viel ons al snel op, dat iets verder naar buiten het zicht aardig goed leek te zijn, wat tijdens het afduiken bevestigd werd.

Besluiten naar Tholen te gaan, werd beloond met zicht van ruim zes meter. Heerlijk duiken zo! Het water was verder ook erg rustig en er was veel te zien. Yoeri nam uitgebreid de tijd om foto's te maken en ook ik maakte van de gelegenheid gebruik wat plaatjes te schieten met m'n GoPro Hero 4 Black.

Ineens zag ik wat geks op een druipzakpijp zitten. In m'n ooghoek viel me direct op dat er een zat, maar er hing nog wat aan. Ik moest even twee keer kijken voordat ik door had dat dit een vervellende krab was, die zich al een aardig eind uit het oude pantser geworsteld had. Wat een cool gezicht! Ik blijf een tijdje hangen om de worsteling vast te leggen. Langzaam trekt het dier al zijn poten uit het oude schild. Doordat het nieuwe pantser nog licht is, ziet het er maar gek uit, bijna buitenaards.

Slakjes en sponzen

Helaas hadden mijn buddies niets in de gaten en waren al water verder gezwommen. Ik moest op den duur dan ook zelf door zwemmen, maar had het geheel wel op film staan. Hopelijk een beetje scherp. Verderop was men druk bezig met het schieten van plaatjes van slakjes op sponzen. We hadden al aardig wat bruine plooislakjes gezien op deze niet al te diepe deel van de duikstek.

Veel dieper dan zeven meter zijn we uiteindelijk niet geweest en dat hoeft hier ook absoluut niet. Op de terugweg kwamen we nog een paar keer een school visjes tegen, waarvan ik niet precies weet wat het waren. Yoeri schoot ergens nog een plaatje van een veranderlijke steurgarnaal en Sophie wees me nog op een enkele kreeft.

Na een klein uurtje duiken kwamen weer boven en stapten voldaan weer de wind in. Op naar de volgende duik!

Lees hier het verslag van onze tweede duik!

Onderwaterfoto's: onderwaterfotograaf Yoeri van Es